tag:blogger.com,1999:blog-73735492012-02-07T03:49:27.026+03:30.زندگی را با صفا شروع کن، با محبت به پایان ببر و به آب حیات برسiNMannoreply@blogger.comBlogger371100tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-72824957144949566072006-12-26T16:21:00.000+03:302006-12-26T17:10:19.508+03:30

همه ی عمر میرود اما، من میشینم به انتظارش. غنچه پر پر می شود لیک، این منم که می مانم کنار اش. دلم میخرامد در عشق، مینشیند از پرواز، می لغزد کنار دستان اش، عطش بوسه ام در آغاز.به خیال عاشقانه همه برگها شکسته است،گذر از چنین سرابی به کدام توبه بسته است؟ز طلوع صبح فردا اگرم تنی بجنبد،به گداز سینه اش عشق، ز غم از جهان گسسته است.همه شب فرو ز میلاد، هم دم سپیده در غم،بنگر ز بوسه ی تو، که چه حالتی نرفته

iNMannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-43641366607887079462006-10-22T19:40:00.001+03:302006-10-22T20:08:55.962+03:30

غروب روی شاخه ها دراز کشیده بود و نیم تنه ی بارون رو اون بالا نوازش میکرد. تمام شاخه ها زیر پاش بود، به بلندای از ما نبودن اش انگار رسیده بود. با یه دست اش سرو رو گرفته بود و با دست دیگه اش به بالنی نگاه میکرد که نزدیک تر میشد. سرش رو به طرف پایین گرفت، انگار میخواست سالم بودن همه ی ما رو یکبار دیگه ببینه، ... بالن هر ثانیه بزرگتر میشد، و مثل یک ابر کوزیمو رو از نگاه جدا میکرد، ...، تا ساحل این

iNMannoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-65109413746129522902006-10-01T11:46:00.000+03:302006-10-01T11:48:28.871+03:30

می دونم یک عده اومدن و خوندن و رفتند و شاید برای من دعا کردند، می دونم کسی اومد و خوند و حرفی تو منتهای ناراحتی من زد، می دونم قرار نبود بارون درخت نشین زبان شرم رو باز کنه و فریاد بزنه، قرار بود بارون درخت نشین شاهد غمها باشه و ساکت، ولی نتونستم، من یه ادمم شاید همیشه ساکت باشم، ولی تو زندگی همه ادم ها همچون لحظاتی هست، که ادم فکر میکنه چجوری خودم رو نجات بدهم. سپیدی ها رو برای بزرگواریش و صبری

iNMannoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1158322498536334842006-09-15T15:33:00.000+03:302006-09-15T15:44:58.816+03:30

با عشق تو نگارا، آتش به جان کشیدم،در فرقت نگاهت، آرام جان ندیدم. گفتم به ساحل چشم، ار فصل تو نبارد،بغض ام به سینه آمد، تا روی تو بدیدم. سرخی آن لبانت بر کام من بخندید،آن دم که نقش نرگس، بر چشم ماه دیدم. در عشق تو پرستو، عمرم به آشیان رفت،دردت کشیدم اما، وصلت به جان مدیدم، بگشا دلم ز غم ها، گر فصل عاشقی ها ست،ترسم به شاخ بی برگ، بلبل دهد نبید ام. هر دم به خانه آیی، باشد

iNMannoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1157068023407575212006-09-01T03:12:00.000+03:302006-09-02T14:49:19.420+03:30

پرستو ها می روند و من می مانم،کنار تمام خیال ها،مانند کلاغها،که سیم ها را زیر پای غروب نگه می دارند،همان ها که پاییز را جشن می گیرند. و من کنار آخرین کوکب حیاط مان، دفن می شوم.مثل ماهی شب عید،که حالا شاید سالهاست،همین زیر ها، فراموش می شود.مادرم پرده ها را می کشد،و حیاط در تاریکی غروب،بالش اش را زیر سرش می گذاردو شب را تا سینه اش می کشد،تا به خواب رود.

iNMannoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1155596069313891862006-08-15T02:04:00.000+03:302006-08-15T04:49:28.356+03:30

خیال بوسیدن ات دوباره به سر میزد،ندیدی که چگونه در غمت بال و پر میزد. چنان تشنه ای به دشت سبکساران ساحل ها،به آشیان تو سر می کشید و دوباره پر میزد. پناه و خانه اش نگاه مهر تو بود و لبان عطشان ات،پرنده ای به این سیاق چرا به دشت پر میزد. کجاست مسافری که برد دست انصاف اش،به دستی که رها بود و به آسمان پر میزد. شنیده ام که لب بر لب عشاق می نهد پیر دیر استغنا،کجاست که بر آفتاب، خم

iNMannoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1154439110296708882006-08-01T16:48:00.000+03:302006-08-01T17:01:50.330+03:30

با من سخن رفتن از این باغ مگو،منم از دوری فرهاد به ایراد مگو،من تو را عشق به اشک الودم، دور مشو،یادم از رفتن بر باد به اصرار مگو! من دلم قطره ی اشک است،به پیکان مژه ات، پلک مزن،دل ندارم که نبینم رخ تو،حرف ز بيداد مگو. در نگاهت همه ام دور جهان در پس و پیش،یادم از فصل مکن، خاطره ام باز مگو. من ز این جام حزین،جز طلب دیدن تو نیست سرم،عشق من پست مکن،سخنم، مستی شهوات مگو.

iNMannoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1152906280554863182006-07-14T23:08:00.000+03:302006-07-14T23:35:56.506+03:30

چراغ انتظارم را،کنار پنجره ی اتاقت گذاشتم، و به چشمهای در خوابت،خیره ماندم،به گیسوان شب که بر ماه می رقصید،به لرزش نفس هایی که در سینه ات می خزید،و به شاپرکی،شاپرکی که کنار دستانت خفته بود ... . من خیالم بوسیدن تو بود،گرنه دیوار شب را بالا نمی رفتم،من خیالم با تو بودن بود،گرنه شب را پشت پرده ها رها نمیکردم.من کنار تو بودم، تو کنار من،من زمین تو بودم و تو ماه من،من از تو بودم و تو معنای من،من بی

iNMannoreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1151710419992660022006-07-01T02:55:00.000+03:302006-07-02T04:32:26.600+03:30

دوباره موسم غم شد، که از فصل تو می آید،بر بستان تنهایی تن تاکم چه می ساید. بر این اوقات بی برگی، زمستان از چه می آیی،که از تصنیف تقدیرم دم تسلیم می آید. تمام اشک پاییزی بر غم ناثواب آمد،ولیکن طاقت دردم به فرداها نمی آید. ز تمثیل دو چشم تو، دلم هر شب زند نقشی،مگر خطی چنین زیبا، بر ِ ناوک می آید. زبان حال معشوقت، نگارا در نمی یابی،چو از غم نامه ی عشقت کلامی بر نمی آید. پس

iNMannoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1150237945371358372006-06-14T01:57:00.000+03:302006-06-17T13:30:57.000+03:30

هرکه در یار توام، بار نگه کرد، دلش باز میافت،کو که از عشق گذر کرد، بگو راز میافت، پشت دروازه ی چشمت، قدح عشق به سرفال حافظ زدم و گفت که اندیشه ی من رای میافت. صرف عاقل بدن و گوهره ی دل به دریا مزدن،عاشقی نیست، که این بار، توات راه میافت. به حیران سر زلف تو باز، شده ام بادیه روکه در این شهر کسی نقش توام نام میافت. حاجتی نیست دلم را به جز از رویت ان ماه کمال،که شب از خواب ِ شب ِ ماه ِ

iNMannoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1149120406061391952006-06-01T03:30:00.000+03:302006-06-03T16:31:13.043+03:30

- بگذارم شبی، سپید بماند کاغذ شعرم، در اشکهای شب جاودانگی ... من نوشتن را فراموش کردم در عشق این دیوانگی ... نتوانستم اشکهایت را بنویسم.

iNMannoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1147970833685739962006-05-18T20:12:00.000+03:302006-05-25T13:30:22.573+03:30

زبانم را بستند،و بازخواستم را پرسیدند.اینجا مرگ بر دیوار ها شیون میکند،اینجا نور است که بر عطش چشمانم،از مشک خیال فروریخته میشود.اینجا هوای ازادیست، که بر مرداب لحظه ها بس سراب انگیز مینمایاند.اینجا هم همه اگاهان ذره نگرند،... . در قلب، این درد فزون میپیچدم بر پیکرم،بر بن من دشنه بزن تا ریشه از سر برکنم،بگذار تا خاری شوم، از داغ شنها تن کنم،در گوشه ی خاک تهی، راهی به فردا

iNMannoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1146848703595970312006-05-05T20:29:00.000+03:302006-05-05T20:35:03.606+03:30

بگذاریدم که یک بار دگر، در نگاهش نظر کنم،پنهان بشینم کنار خرابیان مست،سر دیوانگی ام شوریده تر کنم.تصویر ان نگاه و تنزیل این کلام،پنهان شرابیست، که در ساغرش هنر کنم.مستی ز سر فرو ریختم، تقصیر سرنوشت باید که جام دگر ز نگاهش به لب کنم.پایان مر هبوط شد، این سکوت عشق،تنها شدم، فغان، که غمش تازه تر کنم.ای جاه دار جهانبان و شاه عدل فروش،خواهم که جان دهم و جامش بسر کنم. در عشق سخن از فصل، ظلم و نارواست،

iNMannoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1145831353341014192006-04-24T01:58:00.000+03:302006-04-24T01:59:13.346+03:30

من تو را بر خویشتن خویشمتنگ میگیرم،و نفسهایم را در میان کلامت،سیراب میکنم. در آغوشی که هیچش تا کنون نیارمیده ام،و عشق را بر اشکهایش وضو نساخته ام. پالان این روزگار من،چه خسته بر کویر خیال تکان میخورد،و گذارگاه خطها را از اسم تو لبریز می سازد. نیلوفرین چشمانت،وجودم را در بر گرفته است،گویا دیگر زنگیده اهن این پل نیستم، که شبگذران کمر خم کنندش.و یا پای بست، دل

iNMannoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1144182911322180052006-04-05T00:02:00.000+03:302006-04-10T18:24:04.063+03:30

دل لطیف ارزو، نبسته ام به قاصدک که از میان دست من رها شود،پرنده باش در شبان تار تک نوا، که عشق من کرانه را، خدا شود،تمام خواب امشبم رخت نمود و راه دور،زننده باد همچو خواب، که برگ و شاخه اش جنون جدا شود.کنار ساحل نگاه، برون چکانمم چو اشک،تمام در این دلم، که اخترین چشم تو سحر مرا ضحا شود.نفیر باد سرد باد، بهار و ان شمیم سبز، که اش مرا، یاد تو سواره بر صبا شود.کران قفس گرفته است، تمام تنگ سینه ام،

iNMannoreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1141336143714317612006-03-03T01:16:00.000+03:302006-03-19T18:19:00.266+03:30

ساعت صبح جمعه ی خانه ی ما،میزند عقربه هایش را به هم.در تمام پیچیده خواب این سحر،می شکفد شانه های گلبرگها ز هم.من همان پرنده ی دشت تنهایی ام،میکنم اندیشه که آیا ز اینجا رهم؟ شانه هایش پنجره میدهد تکیه بر تنم،تا سر انتظارم به افاق کوچه هایش نهم،در شبین نگاهم به کوتاه خواب، لب کوچک خنده اش را گشاید برادر ز هم! چهار اسفند روزی که دیوانه ترین و دوست داشتنی ترین برادر، دنیا اومد و من با تمام

iNMannoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1140399414830387582006-02-20T05:04:00.000+03:302006-03-19T17:56:25.200+03:30

عصازنان کوری سرنوشت را،در فال حافظی به حراج مردمان می نهد،و مردمانش راه را به کناره ی جنابت،به انتهای گذر میگشایند،تا شایدش عصا نایابد عمق جوی را. آجرین کومه ای نیمه خفته،به ایوان خیابان سرد،و بر عطش ابشخورانه ی مردمان،میسوزد از انچه من،در خلواری ام بر عطشان درد ریخته ام. گفتنی های مردمان، در ردیف انتظاربر تکفیر و تمجید می خشکد از پسین صدایی،که شنیدن را برش گوشه ی

iNMannoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1139267789687569492006-02-07T02:36:00.000+03:302006-03-19T17:57:21.360+03:30

تاب نمی اوری در یک غروب پاییزی،تا بنگری به چشمان جهان، حزن را،و این اندیشه ی اوست، که بر بام اسمان،سبد بهت را فروغلتانده است. ساحل وهم انچنان فزاییده است،که خیره نگرش قرون را،بر ارابه زمان، جناره می کشدش،و مردمان را بر شیاطینشان پرسش می نماید. خوش خرام نسیمانی، در پیچش هم میگذرند و نگاه ترس را،باران امیدی می بارانند،و بهانه ی بهار را شکوفه میزنند. صدای نیستن شنیدار می

iNMannoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1138581267537531572006-01-30T03:51:00.001+03:302006-03-19T17:57:53.376+03:30

کوچه ی باریک خانه ی شما،با آن تنها در رو به امیدش، با یکی دو پنچره بسته،بر نگاه انتطار، لحظه های رفتن مرا میشمرد بر شماطه اتاقهایش. زیر هر ناله ابرهای ترسناک و بزرگ،در ان روز ابری و خیس،بر دل شُرآب اسمان،با هوس دیدن تو،به خود از رعد می لرزیدم.تا ناگشای آهنین در، بر چشم انتطارم گشوده شود،و من در تقعر لحظه ای از میان تقلای فرار،عسلین چشمانت را دگر باری جستجو کنم.

iNMannoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1137613889477588802006-01-18T23:04:00.001+03:302006-03-23T02:00:49.466+03:30

تمام عاشقانه های من تو را،فقط برای ان نگاه که میکنی مرا،و میکند وجود من تلاطمش. تمام عاشقانه های من تو را،فقط برای ان غروب سرخ چشم تو،که میزند مرا به شور اتشم.تمام هستنم تو را،ز ان شمیم عطر تو، که میکند مرا ز خود جدا و میبرد به ناکجای ان خیال تشنه ام.تمام حرم دست من تو را،فقط برای دست سرد تو،که لحظه ای به دست خویش گیرمش،به کوچه های سرد شب.تمام این زمان من تو را،

iNMannoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1136390612121325462006-01-04T19:23:00.000+03:302006-03-19T18:03:06.153+03:30

من امشب جام را نوشیدن توانم نیست، تنم میلرزد از این درد مست انگیز،دلم میخواهد این جامم به سر گیرم،به میدان شب مستی بگردم من، به زیر نور شب فانوس گیتی، چو رندان در میخانه رقصم من، من امشب سعد جامم رابه لرزشهای دست مست،رخ تو اید از بیشم به چشمانش. منم ترس است،اگر این جام به رسوایی به تن ریزم،سر ِ مستی بیافزایم،تو را در گوشه خوابم به خلواری،دگر باری رخت بینم.منم مستی ز این می نیست، خمار

iNMannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1135346924086218542005-12-23T17:36:00.000+03:302006-03-19T18:03:56.490+03:30

سوگند بر سر به شانه گیسوانت، در سودای مستی شبانه،در ان هنگامه که بر بوسه گاه شانهای درد،سر به سجده ناز فروگزارده ای!سوگند بر آن ناکجای اوج،که بلندای این شب نیز،سر تعظمیش بر فرتوت قرون ندیده است! سوگند بر یلدا،که شبی ست از اقصای بلند،و تا ناسحرگاهانش، پیمایدن در سر است.سوگند بر صلای خوابهای روانش، و فزون نا زوال هشیواری ِ رویایش، که بر جلفای تاریخ،تا مثابه دست یافتن به تو ژرف خفته است!

iNMannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1134064382012900132005-12-08T21:17:00.000+03:302006-03-19T18:08:30.060+03:30

مرا هم سوی خاک آلود بسترم بردند آخر،و تدفین باورم را، بر نگاه بهت زده ات، اذین کردند... .خانه مان مستور سیاهی هاست،چراغ ها نیمه می سوزند،هر کسی پچ پچ کنان ِ تدفینم را، با کسی میگوید، در گوش.این اخرین لحطات یاد اوردن من است،و تو خوب میبینی،که جام های تمام شدنم،چگونه بر عطش حلقوم ها خالی میشوند.ناتوان ِ بودنم، بر سکوت اتاقمان جاریست.نفس ها، تاثر سرانگشتانم را،بر خاکسترین نیستن می پیچیند،تا که بر

iNMannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1132175846947367072005-11-16T23:34:00.000+03:302006-03-19T18:09:57.466+03:30

گان اوّل، خاک! پیش سفلای آغازین حرکت تقدیر است،و ضربه نوش اقدام جبارانه ی تاریخ،که رستانده هایش، جام بر دست ادعا،تدفینش را از زیر برگهای حیاتشان،خام گونه،در دفعی بر کنج عمود دیواری،و یا زیرکانه،در ناجوانمردانه اش تحلیل بر زیر جلگه ای سبز،میپندارد. هم آنان که نمیدانند،یا شاید هم خواستن، دانستنشان را نیست،که هر از باری،بارکی آمدنیست،که پستوی تقدیر این برآمدنگاه،در گداز ریگهای کویر،از لگام قدرت،

iNMannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1131071803497283472005-11-04T05:38:00.000+03:302006-03-19T18:11:13.726+03:30

ژاله گان نگاه تو لبریز از اشک هاست،این قطره های خاطرات دور،که بر سریر خطوط صورتت،به ناکجای سنگ فرش نگاهمان می چکند چو ابر،و ما را به کنجگاه خاطراتمان می برند، کنار. بارانیست کوچه ی نگاه ما،و ما نه چون عابران این خیابان دور،بر زیر چترهامان دوان،و نه چون ترسایان امیدوار به پایان این تندبار عشق،بر کنار سفالین شیروانی ها خزانیم،بلکه دیوانگانی را می مانیم،که در اغوش بغضمان،خیس تر می گرییم از ژاله

iNMannoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1128690766129473722005-10-07T16:37:00.000+03:302006-03-19T18:15:17.433+03:30

همه رفتند،من و تو تنهاییم،در سفید ِ گان ِ کاغذ اتاق،که آذین عزایش را به دوش میکشاند،از آخرین لحظات مرگ تو! صدای نمور رفتنت از ضربان نگاهت به گوش نمی آید،و مرا کودکانه به آرزوی تنفس حیاتت امیدوار میسازد!دیگر حتی بر جانکاهیده تنت جنبشی نیست،گویا جهان مرا دیگر زیستن نمی خواهدش بیش!تصور اندیشگاهم تو راست،و عاشقانه ی لبانت را،که عطش بوسه هایم را پاسخی نخواهد گفتن،و

iNMannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1127571469828447362005-09-24T17:43:00.000+03:302006-03-19T18:17:03.136+03:30

سر به شانه ی پنجره ی حیاطمو به سکون این پاییزواین تلاش پر از غم ملال انگیزاز برای لمحه ای حیات می نگرم. به سرد سوز باد، که رو به آستان غروبشچون یکی بازماندگان لشکری نابودلیک مغرور و لیک غمگین،میکشد رقیق جثّه اش را به دور. به نگاه برگ،که برای پست قطره ی حیات،ضجّه می زند،و درخت که نا امید از تجدّد بهارمی فروشاندشان به آستین باد. به آن پرنده،که مهاجر، می کند وداعبا نعش کودکان ناکام خویشتنشو میرود

iNMannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1124631475674243682005-08-21T18:02:00.000+04:302005-08-22T06:07:46.576+04:30

کویری، خار بر دستو دوزخی سوزان بر وامانده کالبدش،که بر زیستن خویش پشیمان است هزاران بار ِ لعنت وار. سنگهایی بس نفرین شده در گداز،- حتی در بهشتین نماد خویشتنشان - بر لاشه های یک دیگر ! خرابه ای است، چونان ویرانکه خود را بپرسی جنون معمارش ز این خلقت،ستونهایی عمود بر دور انگار ِ افق بی معنا! دفتری خالی از مبنای وجودبرگ برگ میخورد بر حرمان ِ انتظار ناپایان! آسمان قیر اندود سکوت و زمین مدفن آباد

iNMannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1120412062078319402005-07-03T21:30:00.000+04:302005-07-03T22:04:22.090+04:30

تویی که بر ساز دل زخمه ی عشق میزنی،نفس به نای خسته ام، امیدِ هجر میزنی! تویی که حرف میزنی، جهان سکوت میکندبه انتظار خنده ات، اشک هلول میکند! تویی که گریه های تو نغمه ی بغض میشود،در این زمان بی افق، هجوم حزن میشود! تویی که بر نگاه تو عقل خضوع میکند،تبلور حیاتِ عشق در رگ. روح میکند! تویی که در حضور تو نفس شماره میکشد،بر در بارگاه تو، عشق زبانه میکشد! تویی که از وجود تو

iNMannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1116074652406345222005-05-14T16:55:00.000+04:302005-05-14T17:32:31.040+04:30

من مرگ را در آغوش گرفته ام،در زیر پوسیده کرسی تار و پود فرو ریخته ی سرد ِ زماندر خیره وحشت ِ لحظات مانده به جا، بر تهی کاسه ی وجود ِ من! من مرگ را در آغوش گرفته ام،در آن سان که سایه انداخت بر چارچوب ِ ترکیده گون دیوار ِ کلبه امدر دل تار نمای معجون غبار ِ آسمان خزیده ی، پنجره های فرو بسته ام! من مرگ را در آغوش گرفته ام،و در لحظه ای از حیات که بر شالوده ام می کشید چنگال ِ التماس ِ ترس،عطش ِ لرزان

iNMannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1109460099040168242005-02-27T02:44:00.000+03:302005-03-19T00:49:17.360+03:30

شاید از پس بهت شبانه بدرخشد ماهی،شاید آفاق ز هم بشکند و روز شود فردایی!شاید به دل غم زده ی من نو درختی روید،که به ساید سر خود را به فلک، گهگاهی! شاید از بغض من این بوته ی خفته بر خاک،گل برویاند و آغاز کند، خوش راهی! شاید از کج عهدی ایام، بگرید تقدیر،بگرداند گوی و کندم طور دگر، رویایی! شاید بر کنج غریبانه من تک صدایی روید،که ز سر گیردم عطر تو به غم فرسایی! در شب نیمه برفته، ز سرا

iNMannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1106239983790813252005-01-20T19:55:00.000+03:302005-03-19T00:50:05.490+03:30

تمنّا میکند در میان جامقطره ای زان باده ی دوشم.نگاهش برق چشمان است،که من او را بیانوشم!*جام در دستم چو مستانو نگاهم سخت لرزان است،نمیدانم مرا مستی استیا جام برده است هوشم!*به این صد گونه غمزه، خواهدم کشتن،زسودای به لب آوردنش، باده!مرا گو زین ساغر عریان،چگونه چشم، برپوشم؟*چه ها گفتم به پندارم،که این مستی ز سر افکن،نشد حاصل ز پیکارم،که این جامست، سخت کوشم!*در این هنگامه مستیکه چشمان هوس بستممرا پر

iNMannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1103831198406281742004-12-23T23:08:00.000+03:302005-03-19T00:57:22.526+03:30

ایستاده امکنار بوم خالی از برگ ریز غم انگیز،کنار این پنجره ی فراسو سرد باغ،که دور پنداشته ست عطر بهار. کنار آن پنجره که آلودلبان تشنه از عطش تابستان رابه باران وباد. کنار همین بوم هفتاد رنگ اتاق،که چندیست، فراموش کرده استبغض ما! کنار همان پنجره، که ایستادیمخزانش را نظاره گر. کنار نقش خاطرات تودر آستان این زلال سرد، ایستاده امکنار نگاه خیره ات بهرقص برگهای سرمست،از آغوش مرگ!

iNMannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1103220399660532032004-12-16T21:32:00.001+03:302004-12-17T14:58:57.196+03:30

Losing sleep in a waking dream A recurring face I see comes to pass my way Still, my heart, will you please be still, my heart In this world of change you keep turning me round again In my mind could it be that I'm just a fool for love Is blind to danger Is this faith, then why should I Hesitate when love would dance with a stranger? Shout it

iNMannoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1102511409773598352004-12-08T16:35:00.000+03:302005-03-19T00:55:07.853+03:30

عجب تلخ میکشند خونابه ها طرح،بر دل سنگهای سرددر دل ِ برزخ لاشه هاآنجا که نفس ها حرمانند از حیات،آنجا که زندگی ممنوع است.*برگها یک به یک داستان پاییز را می خوانند،سالها هق هق کنان می گذرند؛از کنار آنها که خون وجود شانرا در جامش ریخته اند!*او در میان خیاباندر دل برگریزان-آن زمان که برگها میکشند دستاز حیات خویش، برای تک برگیکه در بهاری دورشاید نفسها را یک به یک بشمارد-می گذارد قدمها را جا.نگاهش سوی

iNMannoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1102066220322230102004-12-03T13:45:00.000+03:302005-03-19T00:58:23.923+03:30

دیگرش نفسها افتان و خیزان است،صدایش خون آلود،نگاهش رو به خاموشی،فریاد مرگ در گوش.کوچه ها دست به دستش میکنند،پیشکش واربه سوی مرگ.دیگرش گریزی نیست،آخرین حرفهایش رد خونیست روی دیوارها.صبح تاریک است،دستانش آغشته به مه. نفسها در گذرندقدمهاشان ترسناک و لرزان است.هیبتی در بن بست کوچه ای،زیر نگاه مرگ دلمه بسته ای افتاده است.

iNMannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7373549.post-1102069066842390212004-12-03T13:38:00.001+03:302005-03-19T00:59:03.010+03:30

دوست ندارم به خواب اندر شوم شباهنگامکه چهرهی تو بر شانه من استکه در اندیشه آن مرگم من که، باری ، خواهد آمد،تا به خوابی جاودانه مان فرو برد.من بخواهم مرد،تو بخواهی زیست. و این است آن چه خوابم از دیده می برد.این خود آیا هراسی دیگر است؟روزی که دیگر زیر گوش خویش نشنومنفس تو را و قلب تو را....آه چه مشتاقم همچنان که چهره ی تو رابا دهان خواب آلودت بر شانه خویش دارمتنفس گلوگاه جان بخشت را تا آستانه مرگاز

iNMannoreply@blogger.com2